Björn Kouwenberg
Dat ik een  onderneming voor hulp in de verslavingszorg ben gestart is niet gebeurd met als achtergrond “ we beginnen eens een bedrijf”. Ik kwam net terug uit een kliniek in Zuid-Afrika waar ik een maand had gewerkt aan mijn alcoholverslaving. Hiervoor was ik als Marketing- & Salesmanager bij een internationaal opererend bedrijf werkzaam. De overgang van acceptabel drinken naar het verslaafd zijn is mijzelf ontgaan. Natuurlijk heb ik mij gerealiseerd dat de hoeveelheden drank die ik naar binnen werkte buiten normale proporties lagen, maar toch. Het erkennen van een verslaving blijft nu eenmaal niet eenvoudig.

Mijn broers hebben mij er toe bewogen mij op te laten nemen in een kliniek. Met succes kan ik nu zeggen.
Dit heeft zich afgespeeld in 2004.
Na mijn behandeling ben ik meer in contact gekomen met andere verslaafden waarbij ik hen het een en ander over verslaving en succesvolle behandelingen heb uitgelegd. Toch bleef er iets knagen. Mijn behandeling is een succes geweest maar het was wel via “the hard way”. Het afkicken was niet de meest prettige ervaring die ik heb ondergaan in mijn leven. Voor zover ik me dat kan herinneren. De middelen die ik kreeg toegediend waren heftig, mede om mijn afkickverschijnselen te onderdrukken.

Ik heb vaak over dit soort behandelingen gesproken. Het voelde als een straf voor een misdaad die ik niet gepleegd heb. Natuurlijk was de rest van de behandeling goed. Anders was ik uiteraard nooit op het punt aangeland waar ik nu ben. Maar het moest menswaardiger, humaner kunnen.
Gaandeweg hebben wij de behandeling volgens het een nieuw protocol gevonden. Dat was het beginpunt van onze onderneming.  Als ervaringsdeskundige met de nodige knowhow uit het bedrijfsleven.

Mijn verslaving is niet uit mijn leven verdwenen. Nog steeds word ik soms geconfronteerd met een pijnlijk moment. Dat kan door een opmerking van 1 van mijn drie kinderen, of door een woordenwisseling. Kortom, door een heleboel zaken. Maar ik blijf er aan werken. Wekelijks bezoek ik de AA (Anonieme Alcoholisten). En het dagelijks contact hebben met mensen met een verslaving geven mij wel degelijk de kracht om niet meer het actieve verslavingsleven in te gaan.